Als kristallen scheepjes liggen deze watervlooien met hun rug naar beneden vlak onder de waterspiegel. Ze kunnen dit dankzij een rij speciale, waterafstotende haartjes langs de rand van elke helft van het schaaltje, die door het wateroppervlak steken en daar vlak op gaan liggen. Daarmee zijn ze als het ware opgehangen en kunnen er gemakkelijk onderdoor glijden door een slag met hun voelsprieten. Hun kieuwpootjes verzorgen een constante stroom oppervlakte water door de schaal, kleine voedseldeeltjes die daar in zitten, en zeven die er uit. Het mosselkreeftje Notodromas monacha doet nagenoeg hetzelfde. Het wateroppervlak is voor veel slootwaterdiertjes een leefmilieu. Scapholoberis kan ook gewoon onder water zwemmen en doet dat logischerwijze op zijn rug.

Op de foto boven kijken we tegen de achterkant van de watervlooien aan. Bij het linker exemplaar is de kop te zien, met het ene, samengestelde oog. De donkere objecten op de bodem van de schalen zijn eieren, de watervlooien zelf liggen als rode kreeften daarboven op.