Gedigitaliseerde werken die aangehaald worden zijn pagina's die van de BHL zijn gedownload.

Erichson had in 1832 zijn studie medicijnen en chirurgie afgesloten, maar zijn dissertatie Genera Dyticeorum lijkt een teken aan de wand voor zijn werkelijke passie: insecten. In 1837 werd zijn "Die Käfer der Mark Brandenburg" uitgegeven. Het is een helder opgezet werk van ruim 700 pagina's met een indeling die, wat de waterkevers betreft, al veel lijkt op de huidige. Hij schreef dat zijn indeling met "der latreille'schen" overeenstemde. Voor dit werk bezocht hij o.a. Kopenhagen en Kiel om de verzamlingen van Fabricius te bekijken, verder ook die van Knoch, wat veel waardevolle notities opleverde. Hoewel hij, net als veel entomologen, het inbrengen van genera op een "lichtvaardige oppervlakkige manier" afkeurde, brengt hij zelf wel de Colymbetini in als nieuwe groep.

Het boek begint met, als "Erste Familie. Caraben." - de loopkevers. Vanaf pagina 140 komen dan de waterkevers: "Zweite Familie. Dytiscen." Zie verder het schema hieronder, wat ik tot aan de vijfde familie heb ingevuld. De kortschildkevers (Staphylinidae) vullen het grootste deel van de rest van het boek.
Over de Dytiscus familie: hij schreef, dat hij de naam Dytiscus van Linnaeus toch weer ging gebruiken, in plaats van het Dyticus in zijn eerdere werk. Dit omdat het -iscus aanhangsel gezien kan worden als een verkleining en "auf jeden Fall hat Linné den Namen zu oft gebraucht, um annehmen zu könnem er sei durch irgend ein Versehen"Dytiscen" enstsellt." Zie eventueel ook deze »pagina over de Dytiscidae«.

Een aantal van de huidige genus namen waren er nog niet, de huidige Graphoderus soorten bijvoorbeeld, staan hier nog onder Hydaticus. Ook het Rantus genus is nog niet opgenomen, die soorten worden wel al onder het Colymbetes genus geschaard.

Dat genus begint in het boek met als eerste "C. Paykulli" waarvoor als synoniemen o.a. opgegeven worden: "Dyt. striatus Payk. Faun. Suec. I. 202. 11. - Gyll. Insc. Suec. I. 476. 10.", maar Erichson schreef dat hij van "Herrn Westwood" geleerd heeft, dat deze synoniemen fout zijn, die, door Linnaeus als D. striatus beschreven en ook als D. striatus in Fabricius verzameling aanwezige kever is "Dyt. Bogemanni Gyll.", die Erichson als de volgende soort, nummer 2 beschrijft. Daarmee is de door Erichson gepubliceerde naam voor deze eerste kever de oudste. De huidige naam is dan ook Colymbetes paykulli Erichson, 1837. Kever 2 heet nu Colymbetes striatus (Linnaeus, 1758), deze komt niet in Nederland voor. Colymbetes nummer 3 is de algemene C. fuscus (Linnaeus, 1758).

Dan volgen de huidige Rhantus soorten. Colymbetes nummer 4 is de huidige Rhantus suturalis, die Erichson treffend beschrijft. Omdat een plaatje van de gedigitaliseerde pagina onhandig groot zou zijn, wordt hier de tekst (met enige weglatingen) weergegeven:

4. C.pulverosus: (gevolgd door Latijnse omschrijving) - Long. 5½ lin.
Sturm Deutschl. Ins. VIII. 78. 4. t. 194.
Dyt. conspersus Gyll. Ins. Suec. I. 482. 16.
Rantus notatus Boisd. et Lacord. Faun. Ent. Paris. I. 311. 2.
Länglich eiförmig, ziemlich flach gedrückt. Die Oberseite ist gelb. Der Scheitel und zwei mondförmige Flecke zwischen den Augen sind schwarz. Das kurze Halsschild hat in de Mitte einen kleinen schwarzen Querfleck. Die Fügeldecken erscheinen durch die dichten, oft zusammenfliessenden schwarzen Puncte, die sie bedecken, und die nur den Aussenrand und eine feine Linie neben der Nath freilassen, braun. Die Unterseite des Körpers, auch die des Halsschildes, ist schwarz: die Beine sind röthlich-gelb.
     Ziemlich selten.
     Marsham's Dyt.conspersus ist eine Abänderung des Agab.bipunctatus. Graf Dejean hält (Catal. p. 54) diese Art für den Fabricischen D.notatus, ich habe mich aber in der Fabricischen Sammlung überzeugt, dass die gewöhnliche Bestimmung die richtige sei.

Met deze monografie veegt Erichson wat spinraggen van de naamgeving voor deze kever, vooral de regel over Dejean's vergissing is verhelderend. De volgende kever is de, veel op deze soort lijkende, Rhantus frontalis:

5. C.notatus: (gevolgd door Latijnse omschrijving) - Long. 5 lin.
Sturm Deutschl. Ins. VIII. 75. 3.
Dyt. notatus Fabr. Syst. El. I. 267. 50. - Duft. Faun. Austr. I. 263. 19. - Gyll. Ins. Suec. I. 483. 17. Schönh. Syn. I. 22. 67.
Rantus suturalis Boisd. et Lacord. Faun. Ent. Paris. I. 311. 3.
Länglich eiförmig, mässig gewölbt. Der Kopf gelb, Stirn und Scheitel schwarz, mit einem paar gelber Puncte bezecichnet. Das Halsschild ist gelb, die Mitte des Hinterrandes, einen grossen Querfleck in der Mitte und oft auch ein Punct zur jeder Seite schwarz. Die Fügeldecken sind wie beim vorigen gefärbt: die beiden Reihen eingestochener Puncte, die den verwandten Arten zukommen, fehlen. Die Unterseite des Körpers ist schwarz, die des Halsschildes end der gemeinschaftliche Kiel der Hinterhüften gelb. Der Hinterleib ist beim Männchen schwarz, die Ränder der Segmente gelb: beim Weibchen gelb, an den Seiten schwarz gefleckt.
     Beim Weibchen sind die Flügeldecken bald ganz glatt, bald in grösserer oder geringer Ausdehnung und Stärke mit eingeritzten Strichen bedeckt..
     Sehr häufig: im Winter unter feuchtem Moos.

Ook weer een nauwkeurige omschrijving. Let op de synoniemen voor deze kever in de Faune Entomologique van Boisduval & Lacordaire: die staan 'precies verkeerd om' bij de beide soorten, misschien in navolging van Dejean.

Colymbetes nummer 6, C. infuscatus, wordt in Nilsson (2022) opgegeven als syntype voor de C. notaticollis van Aubé, inderdaad is in Aubé (1838) deze synonimisering te vinden, met een verwijzing naar Aubé (1836), waarin ook een afbeelding te vinden is. De door Aubé bedachte naam is ouder, de kever heet nu Rhantus notaticollis (Aubé, 1838). Deze soort komt niet in Nederland voor.

Colymbetes nummer 7, C. bistriatus is de Dytiscus bistriatus van Bergsträsser, de huidige Rhantus bistriatus (Bergsträsser, 1778).

Colymbetes nummer 8, C. collaris is de huidige Rhantus exsoletus (Forster, 1771). Erichson schreef erbij, dat er evenveel mannetjes met korte klauwen, vergelijkbaar met die van de vrouwelijke exemplaren gevonden werden als mannetjes "solche, bei denen sie von bedeutener Länge, und nachdem sie gleich an der Wurzel gebogen sind, fast gerade auslaufen." Die laatste beschrijving klopt met exsoletus. Wellicht waren er exemplaren R. latitans bij, die lijken veel op exsoletus, maar de mannetjes hebben korte klauwen (van Nieukerken, 1992). Het ging Erichson te ver om ze als een aparte soort te beschouwen. Een verdere complicatie in de monografie over deze kever is de opgave van Dytiscus adspersus Panzer als synoniem, ook al is deze nu inderdaad ook R. exsoletus geworden. Want er is ook een adspersus van Fabricius, zie de volgende kever, hieronder.

Colymbetes nummer 9, Colymbetes adspersus is een lastige. Het lijkt volgens de beschrijving Rhantus suturellus te kunnen zijn. Erichson geeft als synoniem op Dytiscus adspersus van Fabricius. Maar dat is de kever die volgens Nilsson (2022) nu Rhantus bistriatus heet. De kwestie werd nog gecompliceerder toen de adspersus van Fabricius, door Gemminger en von Harold als Rhantus aberratus werd beschreven (GBIF.org). Zie de voorgaande pagina.

Colymbetes nummer 10, Colymbetes grapii is daarentegen eenvoudig: zoals op de vorige pagina is beschreven is dit Rhantus grapii geworden en is later in zijn eigen genus als Nartus grapii terecht gekomen, zie ook de voorgaande pagina.

Na deze reeks Colymbetes soorten gaat Erichson verder met het eveneens door hem geintroduceerde Ilybius genus. De rest van zijn nauwkeurige beschrijvingen van de waterkevers laten we hier buiten beschouwing.